W latach 40. XIV w. zaczyna się ukazywać w miniaturach rękopisów francuskich fryzura z nisko upiętych warkoczy, które zakrywają uszy i przechodzą na tył głowy cieńszymi końcami. Uczesanie to jest dopiero początkiem mody, która osiągnęła swą ostateczną okazałą formę w latach 70. XIV w.
Maria Gutkowska-Rychlewska, Historia ubiorów, Wrocław - Warszawa - Kraków 1968, s. 147.
Fryzura kobieca, ułożona w połowie XIV w. z upiętych wokoło policzków warkoczy, w trzeciej ćwierci stulecia ujęta została w bogatą siatkę z klejnotami (crinale), pątlik ozdobiony klejnotami, czasem nawet z dekoracją heraldyczną. Upięcie włosów około uszu powiększało się i uwypuklało; na siatkę nakładały kobiety diademy wysadzane kamieniami. W niektórych odmianach fryzury, pokryte tkaniną oplataną złotym galonem, starano się upodobnić do skrętów baranich rogów. Na wszystkich zabytkach sztuki francuskiej w XIV w. spotyka się stale u kobiet wysoko sklepione i wypukłe czoło, cienkim łukiem zarysowane brwi powyżej wygolonych starannie własnych. Jest to typ idealnej urody, któą kobiety usiłowały osiągnąć przez usuwanie włosów dla podwyższenia czoła i regulowanie brwi. Te zabiegi kosmetyczne nadawały twarzy kobiecej wyraz stałego zdziwienia i naiwności, a przez nadmierną wysokość czoła rysy twarzy przypominały proporcje profilu dziecka. Ideał piękności kobiecej w rozumieniu drugiej połowy XIV w. przekazali z finezją ówcześni artyści francuscy, zarówno w dziełach malarskich, jak i w rzeźbach pełnych. Zwyczaj podwyższania czoła i regulowania brwi utrzymał się w Europie zachodniej przez cały XV wiek.Maria Gutkowska-Rychlewska, Historia ubiorów, Wrocław - Warszawa - Kraków 1968, s. 159-160.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz